“Ik hoor een hartruis. Ik ga je doorverwijzen naar de cardioloog”. Dit zei een arts tot mijn schrik in 2017 tijdens een reguliere controle in het ziekenhuis tegen mij.
Er bleek niets aan de hand te zijn, maar dit moment werd wel een turning point voor mij. Het zette mij aan het denken. Ik had namelijk al een tijdje wat minder energie en mijn lijf gaf ook voorzichtig signalen dat ik niet helemaal goed bezig was.
In de periode na de geboorte van mijn dochter was langzaamaan het jasje van mijn werk gaan knellen. Ik had bijna altijd haast en was in alles wat ik deed (bijna doorgeslagen) efficiënt. Het voelde niet meer kloppend voor mij en steeds vaker stond ik stil bij mijn wens om misschien wel zelf een advocatenkantoor op te richten.
Ik voelde dat het tijd was voor een volgende stap, maar mijn hoofd had allerlei goede argumenten om te blijven zitten. Ik werkte met een fijne leidinggevende, had fijne collega’s, een hele mooie praktijk en een hoog salaris.
Toch diende ik niet lang na dit moment mijn ontslag in. Dat wat in mijn hart al leefde en waar ik in mijn hoofd allerlei goede redenen voor had om het niet te doen, werd werkelijkheid. Ik richtte in januari 2018 samen met een collega een niche advocatenkantoor op gespecialiseerd in het bouwrecht. Een stap waar ik geen dag spijt van gehad heb.
In 2017 had ik dit nodig om in beweging te komen en mijn hart te volgen. Met de jaren heb ik gelukkig niet meer dergelijke boodschappen nodig om mijn hart te volgen en luister ik steeds vaker naar de zachte stem van mijn hart. Ook als die zegt dat het beter is om van het gebaande pad af te wijken.
Ik zie geregeld advocaten die een wake-up call nodig hebben, zoals bijvoorbeeld overspannenheid, een burn-out of een arbeidsconflict, om een andere keuze te maken of om te gaan werken op een manier die echt bij hun past.
Weet dat je ook kunt leren luisteren naar dat fluister stemmetje in jou en dat je niet hoeft te wachten op die wake-up call (liever niet zelfs;-)?