De zomervakantie staat voor velen aan de voordeur en elk jaar zie ik binnen de advocatuur dezelfde tweedeling ontstaan. Er zijn advocaten die een paar weken echt loskomen van hun praktijk, hun telefoon op stil zetten, hun laptop dichtklappen en alleen bereikbaar zijn als er werkelijk sprake is van urgentie.
En er zijn advocaten die ook op vakantie iedere dag nog iets blijven doen. Ze checken hun mail, bellen met kantoor of reageren toch op e-mail van een klant of collega, soms een beetje en soms best veel.
Beide keuzes kunnen legitiem zijn, want iedere praktijk is anders en niet iedere vakantie ziet er hetzelfde uit. Toch vraag ik mij bij de tweede keuze af of dat iets is wat iemand echt wil. Of dat er saboterende overtuigingen onder deze keuze liggen als ‘ik moet wel, het is maar even, mijn klanten rekenen op mij, mijn waarnemer kent het dossier niet zoals ik of advocaten horen bereikbaar te zijn’.
Ik kies zelf bewust voor afwezigheid. Van mij ga je de komende weken dus geen foto op Linkedin zien met een prachtige achtergrond én mijn laptop. Hoe gedreven ik ook ben in mijn werk, ik ben nog gedrevener om een hele leuke vakantie te vieren met mijn gezin. De afwezigheidsmelding en voicemail staan aan en de waarneming voor urgente vragen is goed geregeld. En als de nood aan de man is, weet mijn waarnemer mij heus te vinden.
Ik geloof dat een vakantie waarin je daadwerkelijk loskomt van de advocatenpraktijk ook in onze beroepsgroep heel goed mogelijk is. Dat vraagt voorbereiding en vertrouwen. Maar rust en afstand is vaak de plek waar overzicht terugkomt, waar ideeën ontstaan, en waar je weer voelt dat je meer bent dan je dossiers, termijnen en verantwoordelijkheden.
En voor wie een gezin heeft, speelt er nog iets. Het is ook voor partners en kinderen fijn als zij geen rekening hoeven te houden met een vader of moeder die toch nog moet werken. Die er wel is, maar ook niet helemaal.
Misschien is de vraag deze zomer dus niet óf je bereikbaar bent, maar waarom eigenlijk.
Als het eerlijke antwoord is dat je dat zelf wilt, dan is dat prima. Maar als het antwoord meer te maken heeft met schuldgevoel, overtuigingen, angst of kantoorcultuur, dan is deze vakantie misschien een mooi moment om iets radicaals te proberen.
Afwezig zijn.