Veel advocaten kunnen uitstekend presteren onder druk, maar worden juist onrustig zodra het rustig wordt.
In mijn coachingspraktijk zie ik regelmatig dat rustige periodes niet direct rust geven. Integendeel. Zodra er minder werk ligt, de takenlijst overzichtelijk is en de agenda wat meer lucht heeft, ontstaat er onrust.
Ik herken dat zelf ook heel goed.
Toen ik nog in loondienst werkte, voelde ik in rustige periodes al snel de druk van urentargets. Ik hield mezelf wel bezig, maar niet per se op een manier die echt waarde toevoegde. Inefficiënt, maar in ieder geval bezig en het leek productief.
Toen ik voor mezelf begon, dacht ik eerlijk gezegd dat dat onrustige gevoel wel zou verdwijnen. Geen urentargets meer, meer autonomie, meer ruimte om mijn werk op mijn eigen manier in te delen. Ik had verwacht dat ik in rustige periodes veel makkelijker rust zou nemen.
Maar eerlijk gezegd was niets minder waar.
Ook als ondernemer voelde een rustige periode lange tijd niet direct als ruimte, maar als iets wat vragen opriep. Ben ik wel genoeg aan het doen? Had ik deze tijd niet nuttiger moeten besteden? Moet ik niet iets bedenken, maken of oppakken? Die onrust bleek dus niet alleen samen te hangen met de omgeving waarin ik werkte, maar ook met iets wat ik zelf jarenlang had aangeleerd. Mezelf bezig houden, ook in tijden waarin daar geen reden voor is.
Tot ik me realiseerde dat dit soort periodes me achteraf vaak meer energie kostten dan de drukkere periodes. Niet omdat ik te veel deed, maar omdat ik mezelf inefficiënt bezig hield en de rust niet toeliet. En als het daarna weer druk werd, baalde ik daarvan. Omdat ik niet bewust had genoten van de ruimte die er tijdelijk was. Omdat ik wel bezig was geweest, maar niet echt genoten had van de rust en ruimte. Fijne vicieuze cirkel;-)
Op dit moment zit ik in een rustigere periode op mijn werk. Geen deadlines en een overzichtelijke takenlijst. Alleen ga ik daar nu anders mee om. Ik wandel meer, sport overdag, verdiep me in AI-tools voor kantoor en gebruik de extra ruimte voor creatieve ideeën binnen mijn coaching.
Het verschil is groot. Waar rustige periodes me eerder leeg trokken, merk ik nu dat ze me juist energie geven.
Duurzaam presteren in de advocatuur is niet alleen leren omgaan met piekdrukte, maar ook leren verdragen dat het soms rustiger is. Zonder die rust meteen te willen vullen. Zonder schuldgevoel. Zonder de neiging om bezig zijn te verwarren met goed bezig zijn.
Want duurzaam presteren gaat niet alleen over presteren als het druk is.
Het gaat ook over kunnen herstellen als het rustig is.