‹‹ Terug naar alle verhalen

Inspiratie

“Parttime werken en partner worden in de advocatuur gaan niet samen.”

Dat is een overtuiging die ik in de advocatuur nog vaak tegenkom. Ik vind dat zo zonde.

Want wat gebeurt er als we dat blijven geloven? Dan verliezen we talent. Dan haken mensen af die ook visie, ervaring, leiderschap en commerciële scherpte hebben, maar niet in het traditionele plaatje passen.

Ik geloof bovendien dat het wel kan. Sterker nog, ik weet dat het kan, omdat ik het zelf doe.

Ik werk gemiddeld 3 tot 3,5 dag als advocaat en partner bij CONSTRUCT Advocaten. In 2024 heb ik, omdat ik bewust een deel van mijn tijd als coach wilde inzetten, bespreekbaar gemaakt dat ik minder wilde werken als advocaat. Dat riep logischerwijs vragen op. Hoe organiseer je dat? Overvraag je jezelf niet? Kan dat wel in combinatie met het advocatenvak en het partnerschap?

Eerlijke vragen. Terechte vragen ook.

Maar ik ben vooral blij dat die vragen geen blokkade zijn geworden. Dat we samen hebben kunnen kijken naar hoe het wel kon. En dat we ja hebben gezegd tegen een constructie waarin ik in 3 tot 3,5 dag per week als partner verbonden ben aan kantoor.

Ben ik daarmee de partner met de hoogste omzet? Nee.
Maar impact laat zich niet alleen meten in uren of omzet.

Ik weet dat ik in die ‘parttime tijd’ van grote waarde ben voor ons kantoor. Door mijn visie. Door mijn talenten. Door hoe ik bijdraag aan cliënten, collega’s en de ontwikkeling van de organisatie. Als deze constructie er niet had mogen zijn, was dat niet alleen voor mij zonde geweest, maar ook voor kantoor.

Natuurlijk is het soms uitdagend. Maar eerlijk, dat geldt volgens mij net zo goed voor fulltimers. Dat is niet het gevolg van parttime werken, dat is inherent aan de verantwoordelijkheid die hoort bij het advocatenvak en aan partnerschap.

Juist daarom geloof ik dat de advocatuur zichzelf een andere vraag mag stellen.

Niet: kan het wel?
Maar: hoe kan het wél?

Met duidelijke keuzes, goede organisatie en misschien ook een andere blik op het partnermodel, is er volgens mij veel meer mogelijk dan we nu vaak aannemen. En hoe vaker we dat serieus onderzoeken, hoe minder talent we verliezen.