Na tien dagen waarin we 24 uur per dag samen waren geweest, stond mijn dochter me enthousiast en met vliegende hartjes uit te zwaaien terwijl ik naar kantoor vertrok.
De afgelopen tien dagen trok ik samen met mijn man en onze kinderen in een camper door Normandië. Tien dagen (heel;-) dicht op elkaar. Tien dagen zonder strak plan. Iedere ochtend rustig ontbijten en daarna kijken wat de dag ons zou brengen.
Tien dagen waarin ik alles van de kinderen dichtbij meekreeg. De vrolijkheid, de grapjes, de dromen, de kleine gesprekken tussendoor. Maar ook de irritaties, want met z’n vieren in een camper is het echt niet alleen maar romantisch en ontspannen. En toch voelde het rijk. Juist omdat we even helemaal onderdeel waren van elkaars dagen.
Toen ik vanochtend weer naar kantoor reed, voelde ik hoe dubbel ik het soms vind om werkende ouder te zijn. Ik werk graag en zou dat ook niet anders willen. Mijn werk geeft me energie, betekenis en plezier. Tegelijkertijd ben ik ook graag aanwezig in het gewone, dagelijkse leven van mijn kinderen. Niet alleen op de grote momenten, maar ook in alles wat tussendoor gebeurt. De verhalen aan tafel. De vragen vanuit het niets. De kleine opmerkingen waarin je ineens hoort wat er in hun hoofd omgaat.
En eerlijk is eerlijk: dat lukt niet altijd. Er zijn momenten die ik mis. Verhalen die ik pas later hoor. Dagen waarop ik er fysiek wel ben, maar met mijn hoofd nog in een dossier zit. Dat is voor mij de eerlijke schaduwkant van werken en ouderschap combineren.
Naarmate mijn kinderen ouder worden, voel ik dat scherper. Hun wereld wordt groter en mijn vanzelfsprekende plek in hun dagelijkse leven verandert langzaam. Juist dat besef maakt dat ik steeds bewuster kies hoe ik mijn werkende leven wil inrichten.
Voor mij betekent dat concreet dat ik niet meer automatisch iedere ruimte in mijn agenda vul met werk. Dat ik scherper kies welke dossiers, cliënten en coachingstrajecten echt bij mij passen. Dat ik vaker bewaak waar mijn aandacht naartoe gaat, in plaats van achteraf te constateren dat mijn dag alweer volgelopen is.
Want ik wil niet alleen thuis aanwezig zijn aan de randen van de dag. Ik wil de vliegende hartjes meekrijgen, de verhalen aan tafel horen en ruimte hebben voor de grenzeloze dromen die vaak op de meest gewone momenten worden gedeeld.
Daarom is de vraag voor mij niet meer alleen: hoe krijg ik alles georganiseerd?
Maar vooral: waar wil ik in deze fase van mijn leven echt beschikbaar voor zijn?