Ik schrok wakker. Met de gedachte: heb ik de verjaring van de vordering in dossier X wel gestuit? Vijf uur zag ik op de wekker. Het zweet brak me uit.
Blijven liggen was geen optie meer. Ik ben uit bed gegaan en een kwartier later wist ik het zeker: ik had een beroepsfout gemaakt. Ik moest meteen denken aan een van de advocaten die mij opgeleid had en in mijn opleiding zei: “je bent pas een goede advocaat als je een beroepsfout gemaakt hebt en een klacht gehad hebt”. Alleen om half zes in de ochtend voelde dat helaas niet als een geruststellende wijsheid. Iets waar ik toch wel bang voor was gedurende mijn carrière, was nu echt gebeurd.
Alle scenario’s kwamen langs in mijn hoofd, de ene nog rampzaliger dan de ander. Daarna volgden honderd vragen aan mezelf, met één centrale vraag: hoe kon dit gebeuren?
Het antwoord was pijnlijk simpel. We zaten midden in de coronaperiode. Onrust en onzekerheid voerden de boventoon, ook bij mij. Ik draaide mijn advocatenpraktijk op volle toeren en was intussen thuisjuf voor twee kinderen. Door de stressvolle periode was dit dossier me simpelweg ontschoten. Niet fraai, maar dat was wat er gebeurd was.
Daarna heb ik een paar dagen goed buikpijn gehad. Logisch, vind ik. Niet alleen wil ik mijn werk goed doen, ik ben ook betrokken bij mijn cliënten. Een fout is dan niet alleen een fout in een dossier, maar voelde voor mij ook als een deuk in het vertrouwen dat iemand mij geeft.
Na een paar dagen keerde de rust weer terug en zakte de buikpijn. Het lukte me om te relativeren. Waar mensen werken, worden fouten gemaakt. Bovendien zijn wij als advocaten verzekerd voor beroepsfouten. Dat is allemaal geen vrijbrief, maar wel de realiteit. En minstens zo belangrijk: geen van de rampscenario’s die ik had uitgedacht, deed zich voor.
Wat ik sindsdien merk, is dat mijn angst voor het maken van een beroepsfout kleiner is geworden. Niet omdat het me minder kan schelen, maar omdat ik nu echt ervaren heb wat er bedoeld wordt met de zin: waar mensen werken, worden fouten gemaakt. Dat geldt dus ook voor mij.
Ik zie bij veel advocaten een angst voor fouten. Advocaten zien de hele dag de consequenties van menselijke fouten. Dat kan gemakkelijk doorschieten in een ongezonde vorm van perfectionisme. Of in piekeren over alles wat er mis zou kunnen gaan en de rampspoed die daar het gevolg van zou kunnen zijn. Iets met: “Een mens lijdt het meest door het lijden dan hij vreest”. Daar wordt het werk niet leuker van.
Wat ik ook heb gezien, is de schaduwkant van stress. Die fout ontstond niet door gebrek aan vakkennis of betrokkenheid, maar doordat mijn systeem op dat moment te vol zat. Stress versnippert je aandacht en maakt dat juist de simpele maar cruciale dingen makkelijker door je vingers glippen.
Al met al was het een wijze en relativerende les. En les geleerd, ik heb nu meer dan één herinnering in mijn agenda staan om een fout als deze te voorkomen;-).