Ik zat onlangs aan een onderhandelingstafel. Mijn klant had in overleg met mij een zorgvuldig en goed voorstel gedaan voor een vaststellingsovereenkomst. Juridisch klopte het volledig. Maar de wederpartij bleef blokkeren. Wat we ook inbrachten, we kwamen geen stap verder.
Op een gegeven moment dacht ik: dit zit niet juridisch vast. Dit zit ergens anders vast. Dus stelde ik de vraag: “Is er iets anders aan de hand waardoor je dit niet wilt?”
Eerst kreeg ik een afwerende reactie. En een bedenkelijke blik van mijn klant die toch een beetje schrok van mijn interventie. Even twijfelde ik ook bij mezelf of ik hier wel goed aan gedaan had.
Maar een paar minuten later kwam de wederpartij toch terug op mijn vraag. Hij sliep al maanden slecht van het project. Hij had gehoopt dat de vaststellingsovereenkomst hem rust zou geven. Maar de manier waarop de afspraken waren ingericht, zou hem juist nog langer aan het project vasthouden.
Vanaf dat moment veranderde het gesprek volledig. De wederpartij voelde zich vervolgens gezien. En niet veel later was de vaststellingsovereenkomst rond.
Als ik alleen als jurist aan die tafel had gezeten, waren we er denk ik niet uitgekomen. Het verschil werd gemaakt door de ruimte die er kwam voor de mens achter het standpunt.
Soms komt er een moment waarop de juridische argumenten niet de oplossing zijn. Waarop er iets anders speelt. Iets wat je niet terugvindt in het dossier, maar wat je wel voelt als je goed oplet. De vraag is dan, zie je het? En durf je er naartoe te bewegen?
Dat vraagt moed. De moed om even uit je juridische rol te stappen. Maar ik geloof dat juist de menselijke kant het verschil kan maken. Nu artificial intelligence meer en meer vakinhoudelijke taken overneemt, ben ik ervan overtuigd dat die menselijke kant ook steeds belangrijker wordt. Niet alleen voor je klanten, maar ook voor jou als advocaat.
Blijf dus groeien als mens, niet alleen als advocaat.
Ik zat onlangs aan een onderhandelingstafel. Mijn klant had in overleg met mij een zorgvuldig en goed voorstel gedaan voor een vaststellingsovereenkomst. Juridisch klopte het volledig. Maar de wederpartij bleef blokkeren. Wat we ook inbrachten, we kwamen geen stap verder.
Op een gegeven moment dacht ik: dit zit niet juridisch vast. Dit zit ergens anders vast. Dus stelde ik de vraag: “Is er iets anders aan de hand waardoor je dit niet wilt?”
Eerst kreeg ik een afwerende reactie. En een bedenkelijke blik van mijn klant die toch een beetje schrok van mijn interventie. Even twijfelde ik ook bij mezelf of ik hier wel goed aan gedaan had.
Maar een paar minuten later kwam de wederpartij toch terug op mijn vraag. Hij sliep al maanden slecht van het project. Hij had gehoopt dat de vaststellingsovereenkomst hem rust zou geven. Maar de manier waarop de afspraken waren ingericht, zou hem juist nog langer aan het project vasthouden.
Vanaf dat moment veranderde het gesprek volledig. De wederpartij voelde zich vervolgens gezien. En niet veel later was de vaststellingsovereenkomst rond.
Als ik alleen als jurist aan die tafel had gezeten, waren we er denk ik niet uitgekomen. Het verschil werd gemaakt door de ruimte die er kwam voor de mens achter het standpunt.
Soms komt er een moment waarop de juridische argumenten niet de oplossing zijn. Waarop er iets anders speelt. Iets wat je niet terugvindt in het dossier, maar wat je wel voelt als je goed oplet. De vraag is dan, zie je het? En durf je er naartoe te bewegen?
Dat vraagt moed. De moed om even uit je juridische rol te stappen. Maar ik geloof dat juist de menselijke kant het verschil kan maken. Nu artificial intelligence meer en meer vakinhoudelijke taken overneemt, ben ik ervan overtuigd dat die menselijke kant ook steeds belangrijker wordt. Niet alleen voor je klanten, maar ook voor jou als advocaat.
Blijf dus groeien als mens, niet alleen als advocaat.