De advocatuur heeft niet alleen meer vrouwen aan de top nodig. Zij heeft meer vrouwelijk leiderschap nodig.
Vandaag, op Internationale Vrouwendag, gaat het over gelijke rechten voor vrouwen. Maar eerlijk gezegd zet deze dag mij ook aan het denken over iets anders: welk leiderschap de advocatuur beloont, en welk leiderschap zij nog te weinig ruimte geeft.
Toen ik begon in de advocatuur, keek ik om me heen en zag ik vooral een bepaald soort voorbeeld. Snel. Stevig. Altijd beschikbaar. Rationeel. Doorgaan. Niet te veel laten zien wat iets met je doet. Niet te veel vertragen. Niet te veel afwijken van de norm.
Ook ik heb me daaraan aangepast. Zoals meer vrouwen dat doen. Niet per se bewust, maar wel omdat je voelt wat in een omgeving als de advocatuur serieus wordt genomen. Je leert al snel welke kwaliteiten tot succes leiden en welke kwaliteiten eerder worden gezien als minder zakelijk, minder stevig of minder passend bij de top.
Inmiddels ben gaan zien dat de advocatuur niet alleen behoefte heeft aan scherpte, besluitkracht en strategisch denken, maar ook aan iets anders. Aan leiderschap dat oog heeft voor mensen. Dat intuïtie niet wegdrukt. Dat niet alleen ziet wat juridisch kan, maar ook wat in een team, voor een klant of op de lange termijn verstandig is. Aan leiderschap dat niet alleen richting geeft, maar ook draagt, afstemt en verbindt.
Dat is voor mij de waarde van vrouwelijk leiderschap.
Niet als tegenhanger van kwaliteit, ambitie of resultaat. En ook niet als iets zachts. Juist niet. Vrouwelijk leiderschap gaat voor mij over kwaliteiten die in dit vak van grote waarde zijn: relationele intelligentie, aanvoelen wat er onder de oppervlakte speelt, ruimte maken voor ontwikkeling, de menselijke maat bewaken en verder kijken dan de korte termijn.
Ik geloof dat veel vrouwen dit van nature makkelijker meebrengen. Niet allemaal, en zeker niet uitsluitend vrouwen. Alleen komt dat niet vanzelf tot bloei in een cultuur waarin kwaliteiten die vaker met vrouwelijk leiderschap worden geassocieerd nog niet altijd dezelfde vanzelfsprekende waardering krijgen.
Daarom gaat Internationale Vrouwendag voor mij niet alleen over gelijke rechten. Het gaat ook over de vraag welke vorm van leiderschap wij in de advocatuur willen versterken. En of vrouwen daarin echt de ruimte krijgen om op te staan, gesteund te worden en zichtbaar te zijn zonder eerst one of the guys te (hoeven) worden.
Want meer vrouwelijk leiderschap in de advocatuur is geen vrouwenonderwerp. Het is een kwaliteitsvraag. Een cultuurvraag. En eerlijk gezegd ook gewoon een noodzakelijke ontwikkeling als we willen dat dit vak sterk blijft, menselijk blijft en toekomst houdt.
Niet minder ambitie.
Wel meer balans.
Niet minder scherpte.
Wel meer diepgang.
Niet minder kwaliteit.
Wel een bredere en rijkere vorm van leiderschap.
Op deze Internationale Vrouwendag is dat misschien wel precies waar het in de advocatuur meer over zou mogen gaan.